Je bent nog steeds degene die voor anderen zorgt. Maar je reageert niet meer vanuit automatische piloot.
Je merkt het aan kleine dingen. Iemand vraagt iets en je voelt even — voordat je ja zegt. Je telefoon gaat en je kijkt eerst of je er ruimte voor hebt.
Je partner is chagrijnig en je denkt: dat is van hem, niet van mij.
Je trekt niet alles meer naar je toe. Niet omdat je minder geeft, maar omdat je weet waar jij ophoudt en een ander begint.
Je bent nog steeds lief. Nog steeds betrokken.
Maar je staat niet meer op de laatste plek.
En dat had je eerder moeten doen.